Vakantieweek Valkenburg 15-20 mei 2017

Door Leen van der Donk

Ja, ja, het is al weer een paar weken geleden dat we moe maar voldaan terugkeerden op het Acaciaplein na een prachtige week in Valkenburg. De staf was zeer tevreden en waarom? Omdat ons vele positieve reacties ter ore kwamen. En dan hebben we het over het geheel.

Beginnen we bij Rob, de chauffeur. Hadden we het beter kunnen treffen? Hij bestuurde niet alleen die grote bus op onnavolgbare wijze langs de smalste weggetjes in het Limburgse landschap, maar deed ook gezellig mee met onze activiteiten. Rob, onze dank is groot.

 

Medisch.
Weinig problemen op medisch gebied. Weliswaar moest onze verpleegkundige (nee, nee, we noemen geen namen) naar de dokterspost, omdat een watje van een oorstokje in haar gehoorgang was blijven steken en een ander staflid moest ook even naar de dokter voor iets wat we hier niet zullen noemen.
Zo zie je maar, 50 mensen van behoorlijk hoge leeftijd, Zo gezond als een vis en de ”jongelui” moesten naar de dokter! Verder geen enkel probleem. Maar goed ook want we moesten nogal eens een stuk(je) lopen en klimmen. Maar oh, wat was het de moeite waard. De uitzichten waren onvergetelijk; de rondrit met het treintje in Monschau indrukwekkend (al was het alleen maar dat we nagenoeg door elkaar geschud werden).

 

Lunches
Over gebaande wegen ging het voorts naar de Bokkerijder op het Drielandenpunt bij Vaals, het Schloss restaurant in Monschau, hotel Seemöwe in Einruhr, een fraai plekje aan de Wesertalsperre  in Eupen en tenslotte naar de Spoordonkse Watermolen in Oirschot. Hèhè, je zou er moe van worden. In al deze plaatsen hebben we genoten van een lunch. Bij de één wat meer dan bij de ander. We begonnen trouwens de eerste dag met lunchen in Thorn, dat mooie witte plaatsje.

Diners
Over eten gesproken! Nergens aten we zo lekker als in ons ”eigen” hotel. Wat kon de familie Wouters ons elke dag weer verrassen met een voortreffelijke maaltijd. Met recht een diner genoemd.Wat hebben we gesmuld en wat was de bediening voortreffelijk. Trouwens, het gekke was, je voelde je meteen thuis bij deze mensen. Een prima hotel, dat wel, maar geen duur geklede portier bij de deur (eerder 2 luie honden), geen opgesmukte balie en geen overdreven grote lift. Nee, die was wel een beetje klein! Maar verder…, deze mensen deden nog veel meer voor ons.

Gastvrouw/heer/Roos
Wies, de directeur/eigenaar van ons hotel ”Op de Boud” bestierde als een moeder overste de hele zaak, Jan, haar man verzorgde de technische zaken en hield de tuin bij. Wat waren we blij met die tuin. Zeker toen het die woensdag wel 32 graden werd. Ze deden zelfs mee met onze plannetjes en organiseerden ook nog een soort quiz. Een draaiorgel gaf sommige van ons de gelegenheid om een orgeldiploma te halen en laten we niet vergeten: Jan kon zingen als een lijstertje (zingt íe wel?)

Maar dan is daar nog onze Roos. Toon Hermans zou zeggen: zij is een meid van klasse. Van de vroege morgen tot de late avond was Roos in de weer om het ons naar de zin te maken. Kortom, we zijn deze mensen erg dankbaar en we zullen ze niet snel vergeten.

Tenslotte
Rob bracht ons op de laatste dag naar ons laatste diner in het prachtige restaurant ”De zoete inval” in Haarlemmerliede. Een mooie afsluiting van een prachtige zesdaagse reis!
Maar, we zouden onze rijmers en dichteressen tekort doen, als we hierna niet hun pennenvrucht aan u voorleggen.

 


											

Geef een reactie