Geen dementiebeleid zonder seniorenbeleid

Door: Eugeen Hoekstra

De gemeente Schagen wil van Schagen een dementievriendelijke gemeente maken, geen slecht woord hierover, maar hoe kan dit goedkomen als de gemeente niet te boek staat als ouderenvriendelijke gemeente. Hoe zorgen we als maatschappij ervoor dat ouderen blijven meetellen? Deze vraag is van groot belang en wordt op geen enkele manier gesteld door de gemeente, laat staan beantwoord.

Er is van alles mis met betrekking tot de ouderen hier. Er is een groot tekort aan betaalbare seniorenwoningen in Schagen, de zorg is erg versnipperd, in sommige dorpen zijn winkels verdwenen, mantelzorgers moeten het doen met een compliment van de gemeente van 25 euro, subsidies voor welzijnsactiviteiten zijn ingetrokken en het geld voor wijksteunpunten raakt op. Als we dit al niet voor elkaar hebben, hoe moet het dan met de dementievriendelijke gemeente als de uitgangssituatie gaten vertoont.

Hoe ouder en zieker je wordt, hoe minder mensen er in je omgeving overblijven die zich voor jou willen en kunnen inzetten. Dit is geen verzonnen zin, maar werkelijkheid van menig(e) ouder(e) die geen last heeft van dementie maar wel verkeert in kommervolle omstandigheden.  Als de gezondheid van ouderen kwetsbaar wordt, komt hun zelfredzaamheid en sociale leven vaak in de knel. Daarom is er een brede beweging nodig voor een ouderenvriendelijke samenleving. Iedereen heeft hierin een rol, de ouderen zelf, maar ook de hulpverleners en hun naasten en de vooral ook de gemeente.

Net zo als zij een dementievriendelijke gemeente ambieert moet ze eerst en vooral streven naar een ouderenvriendelijke gemeente. Daarvandaan komen we vanzelf de ouderen met dementie tegen. Als de bereidheid er niet is om van de gemeente een ouderenvriendelijke gemeente te maken, hoe kunnen we dan toekomen aan een dementievriendelijke gemeente? We slaan dan van alles over. Ouderen worden voor de gemeente pas echt interessant als ze gaan dementeren. Dat is toch (wel) raar.

Voor ouderen is het niet te doen de zorg uit elkaar te houden. Het gat tussen de Wet maatschappelijke ondersteuning, de Zorgverzekeringswet en de Wet langdurige zorg (Wlz)) wordt steeds groter. De eigen bijdragenstelsels verschillen van elkaar zodanig dat menigeen de grip erop verliest. Begeleiding en dagbesteding onder de ene wet is zus en onder de andere wet weer zo. Er is geen touw aan vast te knopen.

We willen graag dat ouderen zolang mogelijk zelfstandig blijven wonen maar de overheid doet er alles aan om het zo ingewikkeld mogelijk te maken. Dit veroorzaakt stress. Langdurige stress heeft effect op je gezondheid. Vooral bij ouderen zijn de gevolgen van aanhoudende stress ernstig. Ze hebben het gevoel dat ze vooral zichzelf moeten zien te redden, dat ze daarin niet slagen en radeloos worden.

De buitenwacht overschat het doenvermogen van ouderen op leeftijd. Stress is een belangrijke factor voor het ontstaan van dementie, blijkt uit onderzoeken.

Het is daarom belangrijk, ook uit oogpunt van preventie, dat stressveroorzakende factoren worden weggenomen. Dit gebeurt nog veel te weinig. Gelukkig zijn er vrijwilligers die hulp willen bieden, maar is het niet raar dat dit moet omdat de overheid het beleid zo ingewikkeld heeft gemaakt, dat er hulp nodig is. Dan klopt het niet.

Laten we eerst de problemen oplossen die stress teweegbrengen voordat de focus wordt gelegd op ouderen met dementie. Hoe belangrijk dit ook is. Want als het fundament niet deugt dan komt het met de rest ook niet goed. Het is waar: voor zorg en ondersteuning moet je bij de gemeente zijn vanuit de Wmo. Maar zij heeft dat aanbod zo bureaucratisch ingericht en zo versnipperd over zo veel instellingen dat je door de bomen het bos niet meer ziet.

 

 

Wordt automatisch verwijderd op Tuesday November 13th, 2018

Geef een reactie